When the poppies blow

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row,

That mark our place; and in the sky

The larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow,

Loved, and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

(Major John McCrae – 1915 Boezinge)

Vandaag exact 100 jaar geleden werd er in een trein in Frankrijk een verdrag van wapenstilstand ondertekend.

Ik weet niet hoe het komt, maar sinds mensenheugenis ben ik reeds enorm gefascineerd door de oorlogen.  De eerste en tweede.  Het is een blijven aangrijpende gebeurtenissen, die me niet koud laten.

Toen ik een eind geleden het boekje van Zabbez kocht, genaamd “bloemenpoppen haken” mocht deze Poppy er zeker niet aan ontbreken.  Deze Klaproos, lag al een tijdje klaar, maar ik zocht nog het perfecte moment om ze met jullie te delen, en dat is wel…vandaag.  De dag waarop alles herdacht wordt.

Om net tegen te gaan dat het nogmaals zou gebeuren.  En toch… gebeurt het nog overal ter wereld… Niet hier, maar in een ander continent, niet dichtbij maar eerder wat verder.  Nog steeds denk ik… hebben we dan helemaal niets geleerd uit het verleden?

Net daarom is het zo belangrijk om deze dag en alle andere dagen te herinneren en te hopen dat er toch enkelen zijn die geleerd hebben dat vechten niet de oplossing is, dat het oorlogvoeren niet hetgeen is wat problemen oplost.  Ook niet met de meest hardnekkige tegenstand.

Vooral ook naar de volgende generatie, waar mijn eigen kinderen, mijn musketiers bij zitten, hoop ik maar 1 ding… We proberen ze bewust te maken van hetgeen in het verleden en vandaag gebeurd en hopen dat zij wat meepikken en meedragen om de toekomst iets rooskleuriger te maken.  Een wereld zonder oorlogen en spanning.  Of is dat te euforisch en optimistisch?  Misschien…

En toch als ik mijn drie musketiers hier reeds bewust van kan maken, en jij die van jullie, dan misschien… zijn we toch reeds een kleine stap vooruit… niet?

Elk individu die we hiervan kunnen overtuigen (bewust maken), is toch reeds een stap vooruit, denk ik dan…

Laat ons hopen…

… dat dit nooit vergeten wordt…

Om bij stil te staan… circo Maximo (waar mijn broer deel van is) maakte ook deze ode. Beslist de moeite om naar te luisteren en kijken! https://youtu.be/d-YPjQRkskI

maam-musketier-naam

Waterlelie Winnie

Na zonnebloem Sam is er nu ook waterlelie Winnie geboren.

Sam is zo in de wolken met een vriendinnetje er bij! Nu staat hij niet meer alleen 😉

Voor een foto-shoot vond ze het echter te fris…en te winderig … (een dametje die weet wat ze wil) dan maar binnen 😉

Ze vond onmiddellijk haar gade in een vol bloemenspektakel. Had zelfs al favorietjes uitgekozen…

Deze waterlelie is een mooie 2de aanwinst voor een zabbez-collectie.

Ik vind de samenstelling van de mutsjes prachtig!

Het zijn net die hoedjes die het helemaal af maken.

De eerlijkheid gebied me om te zeggen dat er nog eentje bijna klaar is 😉

En er daarnaast nog eentje op de naald zit.

Ik denk dat het een verslaving wordt…het is echter een perfecte manier om mijn restjes kwijt te geraken op een leuke manier en mijn haaknaald neemt nu eenmaal minder plaats in beslag dan mijn naaimachine als ik naar de hobby’s van de kinderen taxi en ik nog even moet wachten 😂😂😂.

Fijne avond!

Ma’am Musketier

Wat ruist er in … de bloempot?

Al jaren ben ik jaloers…

Jaloers?

Ja jaloers… het ligt helemaal niet in mijn aard jaloers te zijn… maar toch … toch kwam dat beestje 15 jaar geleden aangekropen … en dan nog wel jaloers op … mijn schoonmoeder!

Ik hoor je al denken… wat? Maar helaas, ik geef het toe… jarenlang was ik jaloers op die prachtige zonnebloemen in haar tuin!

Dit jaar waagde ik me er nog maar eens aan. De vorige keer draaide warempel uit op een mislukking. Wellicht door de arme grond hier op bepaalde plaatsen. Maar dit jaar… kwam een prachtexemplaar uit het zaad.

Nu ja… eentje toch van de vier. Maar gelukt is gelukt.

Toen ik begin juli het boek van Zabbez zag verschijnen “bloemenpoppen haken”. Dacht ik … nu is mijn kans … want die eenzame enige zonnebloem in de tuin verdiende een vriendje… et Voila … hij was geboren.

Ik ben op zonnebloem Sam zo verliefd geworden.

Zonnebloemen geven me namelijk het complete gevoel van zomer. En op de drempel van zomer naar herfst. Op deze zonnige dag, was het het perfecte moment om hem in de zonnebloem te hangen 😉

Ze werden op slag vriendjes

De bloemenpoppen van zabbez zijn super. En voor iedere haker echt te doen.

Natuurlijk moet je wat nadenken, tellen en soms es uittrekken, maar ze zijn de moeite waard.

Pas op! Fervente hakers, want eens je begint … haken ze zo makkelijk weg dat je een tweede wil haken…

Sam, geniet ondertussen van de stilte in de tuin, van de zon op zijn schouders… en ik? Je raadt het al … ben van mijn jaloersheid af… en ben met de volgende bezig 😉

Fijne zondag,

Ma’am Musketier