Baby-cadeau

Deze middag we een ukje bezoeken! En dat zorgde er natuurlijk voor dat er terug wilde plannen gemaakt werden in mijn hoofd om iets te naaien.

Ik startte met een luiermandje.  Buitenkant roze fleece – binnenkant flamingo’s.

Ik opteerde dat de flamingo’s aan de buitenkant recht stonden. Met als gevolg dat ze binnenin op hun kop staan. Misschien volgende keer toch een oplossing zoeken hiervoor 🙂 Met de naam van het feestvarken erop is het compleet 😉

Ik vulde het mandje, met een van de favorietjes bij babycadeautjes namelijk het rammelkonijn/bijtring.

Ik stak er ook volgende bijtring in met silicone-kralen.

Ik bestelde de benodigdheden allemaal bij Cute dutch . Ik heb de knuffeldozen, met alle benodigdheden in. Super handig want dan heb je alles onmiddellijk bij de hand.

Daarna maakte is ook een knuffeldoekje met naam op.

Vaak is het bij dergelijke pakketjes een hele sinecure om het in te pakken.

Maar deze keer is het me toch heel goed gelukt 😉

Ik ben er zeker van dat deze sterke meid, samen met haar drie zussen in een warm nest zullen opgroeien en een sterke band zullen hebben!

Nu is het even genieten van de zon, de vakantie en mijn gezin.

Al wil dat niet zeggen dat de naaimachine stil zal staan 🙂

Integendeel. Ze zal verhuisd worden naar het terras 😉

Fijne vakantie, ( voor diegene die al starten)

Fijne zondag (voor diegene die nog niet aan morgen willen denken)

Ma’am Musketier

Top-Trainster

Toen de oudste musketier op zijn 5e begon te zwemmen, hadden we nooit gedacht aan competitiezwemmen.

Hij volgde privé-les tot hij in het eerste leerjaar zat en vanaf dan ging hij naar de zwemschool in Eeklo.

Gestaag door de jaren heen, begon de liefde voor zwemmen meer en meer op te vallen en dit jaar startte hij zijn avontuur in de Competitie C – groep.

Een heus jaar waar hij nog meer inzet, enthousiasme en doorzetting toonde.  Het was voor hem dan ook een fantastisch jaar.

Zijn eerste buitenlandse stage was voor hem een keerpunt.  Hij leek de microbe nog meer te pakken te hebben.  En dat was aan zichzelf te danken, maar ook aan de top-trainster die hij had.

Eind dit jaar hoorden we dat hij mocht doorschuiven naar de Competitie B – groep.  De kers op de taart voor hem, maar ook een beetje dubbel, want hij moest dan ook afscheid nemen van zijn top-trainster.

Dit gebeurde vanavond … en hij kwam af met de vraag of ik dan toch niets zelf kon maken voor haar.

Hij maakte de tekst en ik zocht een patroon 🙂

De supersnelle t-shirt werd het. Een mooi vrouwelijk model dat in een “wup” klaar is.  Buiten het naaien, deed hij voornamelijk alles zelf.  (Dat wou ik ook, want het moest ‘zijn’ cadeau zijn.

Ik liet hem samen met mij de tekst uitknippen met mijn scan ’n cut.  Liet hem de vrije loop in ontwerp en kleur en drukte er samen met hem de tekst op.

En ik moet zeggen, het is me een pracht-exemplaar geworden, al zeg ik het zelf.

Het was een jaar om nooit te vergeten, een groep om nooit te vergeten, en een trainster om nooit te vergeten.  Het is net diegene die hem zelfvertrouwen terug gaf, die hem de zin  en de passie van zwemmen meegaf.  Het is zij die in hem geloofde en dan is dit het minste wat we kunnen terug doen.

Maxime, een dikke dank je wel, want hé … voor hem ben je 1tje om te houden, 1tje om te sparen en van te houden!

Zonnige groeten,

maam-musketier-naam

 

WK – Gekte (let’s sti(c)k together)

De WK-gekte is begonnen en jawel we zitten hier met een voetballer, dus toen Marjolein Van Laere van Let’s sti(c)k together de opdracht voor juni tot ‘WK-naaien’ doorgaf, begon ik volop te brainstormen.

Maar!!! Dit bleek helemaal geen makkelijke opdracht te zijn.  Ik moet eerlijk toegeven, dat de WK-gekte voor mij altijd een beetje too much is.  Plots is iedereen zo patriotisch ingesteld en zie je overal zwart – geel – rood verschijnen.  Huizen zijn versierd, de auto’s blijken plots niet meer te onderscheiden van hun originele kleur en de televisie staat op ontploffen van alle voetbalmatchen.  We kunnen er niet meer onderuit, en toch…

Toch wou ik iets anders.  Als ik voor de kinderen stoffen ga shoppen, ga ik steeds op zoek naar stofjes met thema’s die zij verkiezen… en voor de middelste musketier komt steevast de vraag om te naaien in voetbalstof.  Ik weiger echter steevast om de Belgische kleuren te kopen, want vaak vind ik die echt niet mooi.  Een persoonlijke smaak dus, maar ik kan het echt niet. Dat zie je ook hier en hier.

Voor deze uitdaging wou ik me dan ook wel laten gaan, maar toch iets wat ook ik leuk zou vinden.

Ik wou al een tijdje de Regem van Sofilantjes naaien omdat ik de achterkant zo mooi vond.  En aangezien ik de Sofilantjes-serie echt wel mooi vind, vond ik de Domi hier goed bij passen.

Wat begon als een leuk avontuur met Regem-shirt, eindigde met toch enige frustratie.

De regem-shirt zelf vind ik goed, al ga ik bij de volgende toch een iets minder ruime halsboord nemen.

Wat betreft de Domi, daarbij heb ik… op zijn minst gezegd… toch even gevloekt.  Er vloeide een eerste exemplaar uit de naaimachine, maar al snel bleek dat ik precies eentje voor mezelf aan het naaien was.  Ze was veel maar dan ook veel te groot.  Uiteindelijk dus een tweede genaaid (3 maten kleiner dan voorzien – en jawel ik mat goed op, en knipte seccuur uit), maar blijkbaar is het patroon toch iets ruimer dan verwacht… want ook de tweede is groter uitgevallen dan voorzien.  Met de heupboord omdraaien, werd het gelukkig opgelost, en kon ik me verzoenen met het idee dat hij lang geniet zal hebben van zijn broek.

Al bij al, geslaagd, al blijf ik met een wrang gevoel zitten, de smile op het snoetje van zoonlief maakte gelukkig zoveel goed.

Om toch een beetje aan de vraag van zoonlief te beantwoorden, naaide ik op de zijzak 3 voetbalknoopjes, die ik vond in de veritas en die de kleuren van België waren (of is hij nu voor Duitsland 😉 )

Hij laat het alvast niet aan zijn hart komen en zal vanavond met veel schwung en plezier naar de eerste voetbalmatch van België kijken.  Ik, daarentegen,… kijk vooral al uit naar het volgende naai-project voor Let’s stick together… Want eigenlijk had ik nog een tweede idee voor dit thema (die nog losser stond van voetballen en Belgische kleuren en die ik kan gebruiken voor de maand juli)… ik heb in juni echter de guts niet gevonden om het te proberen, dus nu even op zoek naar de juiste ingesteldheid, wat rust in hoofd en huis om mijn volgende idee uit te werken.

Ook benieuwd wat de andere maakten?  Ik alvast wel… Want eerlijk, misschien zijn zij nog net iets inventiever dan ik aan de slag gegaan…

Kijk zeker eens op hun blog! dan kom je er net als ik zo snel als mogelijk achter…

FlaflinkoGezien bij JustineGirlsinuniformblogSewing à la CarteLarthFrullemiekeStokstaartje doet het zoAdivastyleBlogrevolutionMarieke FalderiekeTwo OwlettesKreAtrienMade for InkaSewBelOOYAmadeViTessBlogliesje – lunatiek

Tot de volgende!

img_2956

De tas voor meisjes!

Een tijdje terug kregen we bericht dat er een meisje uit de klas van onze middelste musketier zou verhuizen naar Duitsland op het eind van het schooljaar.

Onze musketier was hier eigenlijk wel wat van ondersteboven, want Duitsland leek zo ver. Wellicht was dit ook voor het meisje een toch wel ingrijpende verandering. Spannend maar ingrijpend.

Toen hij een uitnodiging kreeg voor het afscheidsfeestje, was onze musketier blij dat hij er bij mocht zijn.

Voor deze speciale gelegenheid, mocht wel eens iets van onder de naaimachine komen.

Ik zocht iets wat ze mee kon nemen, van kon genieten, kon gebruiken en waarbij ze soms ook eens aan België kon terugdenken.

Ik heb al een zwak voor tassen… En toen stuitte ik op… het patroon van Jace did it!

Wat een zaaaaalig patroon. Na een voormiddag werken kwam deze uit mijn handen…

Een stijlvolle tienertas voor een mega-coole meid.

Voor de buitenstof koos ik een beetje een jeansstof-achtige stof.

Voor de binnenstof koos ik de wereldkaart.

Symbolisch omdat ze naar een ander land verhuisd 😉

Vooraan de tas is een zakje en ook binnenin zit een zakje voor haar gsm (later als ze nog groter is 🙂 ) en een lippenbalsem.

De tas kon hier thuis al op alle wauws en ohs rekenen, en stiekem hoopten de jongens nu wel dat tassen ook voor jongens “in” zouden zijn.

Zoal het een cadeautje betaamt werd het stylish ingepakt 😉

En meegenomen naar het feestje.

Nu maar hopen dat hij in de smaak valt bij de mooie meid. Hopend dat hij meereist op al haar avonturen en dat ze een fantastisch tijd mag beleven in Duitsland.

Ondertussen ook aangegeven aan zoonlief dat Duitsland nu ook weer niet zo ver is… dus wie weet … komen ze elkaar nog wel eens tegen 🙂

Zonnig weekend,

Ma’am Musketier

Billie’s ten top

Gisteravond liet ik de kinderen een stof kiezen voor een nieuwe t-shirt.  Het bleek voor hen niet zo’n moeilijke keuze te zijn.

Ze hadden elk onmiddellijk hun favoriet uitgekozen. En bij toeval had ik voor elk van hen ook de gepaste boordstof liggen.  Een perfecte match, iets minder perfect leek de tijd 🙂 want als ik iets voor de een maak, wil de ander het natuurlijk ook.  Zo shoppen in een eigen naaikamer daarentegen is wel gemakkelijk.  Dus ’s avonds nog aan de slag gegaan en ’s morgens drie blije musketiers.

Gelukkig ligt de Billie van zonen09 me goed in de hand en kon ik al snel aan de slag 🙂

De jongste koos een stof van Poppy. Zij hebben steevast leuke stofjes en deze van de ruimtevaart lag al een tijdje te lonken.  Uiteindelijk is hij super leuk geworden met een felle boordstof er bij.

De middelste musketier verkoos dan verrassend voor de kameleons van Hilco. Ik kocht ze ook al een tijd geleden bij Mercerie Mertens in Melle.  Ik gebruikte ze in het verleden reeds eens, maar het werd toen een mislukking.  Jammer, maar helaas, had ik toen extreme ruzie met mijn oude overlock en geraakte het stofje in de vuilbak.  Gelukkig was ik toen zo slim om de rest van de stof te laten voor wat ze was en had ik nu nog ruim genoeg voor een t-shirt voor Lukas.  Met een bang hartje ging ik er mee aan de slag. Gelukkig bleek mijn vermoeden van de overlock correct te zijn en bleek het niet aan het stofje te liggen maar aan mijn oude overlock.  Ik heb er dus goed aan gedaan, toendertijd een nieuwe te kopen (een zalige machine trouwens – Bernina), die reeds ettelijke uurtjes meeging, want zelfs met onderhoud, was de oude niets meer waard.

De oudste musketier verkoos zijn favorietste stofje ever.  Het was eigenlijk geen verrassing dat hij voor de unieke stof koos die door de dochter van de de baas van Stoffen Van Leuven gedesigned is.  Toen ik ze in de winkel zag liggen, wist ik onmiddellijk voor wie deze mega-stofjes bedoeld waren.  Johannes is, sinds we een city-trip deden naar Parijs, verzot op alles wat met Parijs te maken heeft, maar vooral met de Eifeltoren lijkt hij een band te hebben.  Het imposante gebouw blijkt nog steeds zijn wauw-effect niet te missen.

Voor het naaiproces zette de oudste wat druk, want vrijdag heeft ie sportdag en hij wou hem deze week nog aan om naar school te gaan.  Zo gezegd zo gedaan 🙂 De Billie in Raglan werd het deze keer voor alle drie.  En ik moet zeggen dat het wederom van onder mijn machines rolde.  Het ging vlot – zeer vlot.  Zo vlot dat manlief me ook even aankeek en ik een smeekbede hoorde, of ik niet nog eentje voor hem wou maken.  Gelukkig hoeft die de volgende dag niet naar school, en hebben we ons werktenue die hij dagelijks draagt en zit de druk er dus niet zo hard achter 🙂  Zo kan ik toch even kijken welk patroontje ik voor hem es zal gebruiken (de polo van LMV? of toch iets anders?)

Drie happy jongens, die vanmorgen uit bed stapten, zonder gemor hun kleren aan deden en naar school vertrokken.  Meer moet dat niet zijn, toch?

Ondertussen broeden er nog allerlei ideeën op in mijn hoofd, zowel op naai- als haakvlak.  Want jeetje, met beide hobby’s aan de slag zijn, neemt toch wat tijd in beslag.  Voor de haaksters onder ons… Niet getreurd… ik ben met iets leuks bezig… Jammer genoeg neemt dat niet iets meer tijd in beslag 🙂

Fijne Donderdag

img_2956

Carnaval

In tegenstelling tot vele andere dorpen/gemeenten is er in Oosteeklo steeds op halfvasten Carnaval.

Drie dagen staat alles in teken van carnaval . De vrijdag op school – de zaterdag de verkiezing van de kinderprins en prinses – de zondag een grote stoet.

Het is en blijft een weekend waar veel kinderen van het naar uitkijken.

Ook hier is er eentje die er elk jaar opnieuw naar uitkijkt en vorig jaar was voor hem de kers op de taart toen hij als kinderprins werd gekroond.

Het was de dag van zijn leven.

Het enige wat hij toen jammer vond, was dat hij zijn cape terug moest geven.

In overleg met de organisatoren van carnaval, beslisten we toen dat ik elk jaar 2 capes zou maken. Eentje voor de prins en eentje voor de prinses.

Ik kreeg de oude cape als voorbeeld en ging mijn stoffen halen bij stoffen van Leuven in Schellebelle.

En … ze werden gecreëerd 😉

Voor volgend jaar onthou ik dat ik geen rekbaar fluweel meer gebruik 😉 maar voor de rest is het toch een projectje met de glimlach op de mond.

Aangezien het de bedoeling is dat de capes gehouden worden door de gelukkig verkozenen zette ik er met flexfolie een tekst op.

En nu maar hopen dat er 2 kapoenen dolgelukkig worden zaterdag, er geen regen uit de lucht valt en… er veel plezier gemaakt wordt!

—update—

En is ze niet prachtig de prinses? De prins kreeg ik niet te pakken 😉 maar voor zo’n gelukkig gezichtje doe je het toch he!

Alaaf! Alaaf! Alaaf!

Ma’am Musketier

Kleine Helden

Jij bent een kleine held
De wereld draait door en jij gaat er voor!

Maar jij bent een kleine held
elke dag ga je er weer tegenaan
je laat je niet zo makkelijk
uit het veld slaan

Want jij bent een kleine held
strijdend in je hoofd, strijdend in je lichaam
wij geven niet op
dit doen wij tesaam

Omdat jij kleine held
elke dag vol uitdaging ziet
jij geef nooit op
dat woord ken je niet

Jij bent de grote kleine held!

Toen ik voor de kerstvakantie besliste om als vrijwilliger te naaien voor vzw kleine held, was dit een heel bewust keuze.  Naaien voor prematuurtjes, voor kleine helden die het verdienen om te stralen.

Mijn eerste pakje ging naar een eerste superheld.  En als je dan een foto als bedanking krijgt van de ouders, dan ben je in de zevende hemel, dat je dit kleine ukje kan helpen, kan doen stralen.

Van vzw kleine held kreeg ik snel na mijn voorstel een pakket fantastische stofjes opgestuurd.  Allemaal fleurige, coole, hippe stofjes.  Stofjes waar zelfs de jongens hier van zeggen “he, die wil ik ook”.

Zaterdag ben ik aan de slag gegaan met de eerste lading.  Ik knipte 22 pakjes en mutsjes uit de stoffen.  Eigenlijk is dit een goede voorbereiding… Wikken en wegen waar ik wat zou leggen om de stoffen optimaal te gebruiken.  Ik koos er ook voor ze allemaal in eens te knippen, zodatik naderhand niet van achter mijn naaimachine moest gaan, omdat mijn voorraad ‘te naaien’ op was.

 

Eergisteren begon ik aan het naaien.  Eerst alle kleine mutsjes (en ze zijn warempel zo cute).  22 kleine mutsjes, waar 22 kleine helden in kunnen stralen.

 

Daarna werkte ik reeds 6 bodytjes af.  Nog 16 te gaan.

En iedere keer als er eentje af is, maakt mijn hart een sprongetje… Nu ja, eigenlijk een reuzesprong, omdat ik besef hoe fijn het is om dit te doen.  Hoe fijn het is om ouders even een hart onder te riem te steken, die niet verwacht hadden dat ze elke avond alleen naar huis zouden keren en iedere morgen opnieuw op quasi automatische piloot  naar het ziekenhuis te gaan om mee te vechten met hun kind.  Omdat het zo fijn is dat net die kleine helden niet met een pampertje alleen in het bedje liggen, maar net ook fleurig kunnen zijn.  Omdat het zo gegund is dat deze kleine helden groeien en bloeien.

En weet je wat.  Als je net bezig bent met naaien, en je krijgt een berichtje met de foto hierboven van een kleine held, waarvoor het pakje eerst wat te groot was en nu als gegoten zit, dan ben je zoooo blij, dat je dit kan doen.

maam-musketier-naam

 

 

Vreemd toeval

Het leek allemaal een beetje vreemd toeval vorige week

Nu ja, de vraag is natuurlijk of toeval bestaat.

In het begin van de week kregen we een geboortekaartje… Het bleek dat dit van een jongetje was, dat te vroeg was geboren en nu slechts 1300 gr weegt.

Ik en mijn man waren redelijk overdonderd.

Hoe ouder je wordt, hoe meer je je bewust wordt, van het feit dat we eigenlijk wel heel erg blij mogen zijn met wat we hebben.

Later die week, zag ik foto’s voorbij komen van vrienden die fotoshoots doen memories4later, en ik merkte de kleedjes van meisjes op… die zoooo cool waren… bleken ze handgemaakt… en de mama was druk bezig met een eigen project dat een paar jaar bestaat zijnde de kleine held.

Het kon geen toeval zijn… ik kende de organisatie al sinds een paar maand en ze sprak me enorm aan, omdat men met handgemaakte naaisels, prematuurtjes hielp/troostte…

Thuis hier, zijn al onze musketiers met behoorlijk (noem meer dan gezond) gewicht geboren, en we hadden bij de geboorte nooit de zorgen die prematuurtjes en hun ouders ervaren.

Bij onze laatste musketier echter, hebben we wel het ziekenhuis via een heel andere kant leren kennen.  De bijhorende vermoeidheid, zorgen het ziekenhuis- abonnement startte van zijn drie maandjes tot 2 jaar.  Nu nog gaan we jaarlijks het UZ binnen, voor een bezoek aan de artsen.  De gedrevenheid, het enthousiasme en de zorg van het verplegend personeel en dokters van AZ ALMA en UZ Gent zullen me altijd bijblijven.
Ik had me na die hectische periode reeds voorgenomen ooit iets te doen voor ouders en kinderen ook een abonnement kregen (ware het niet van geboorte af aan)

Dit was dus blijkbaar het moment…

Ik kreeg van Sofie, van De Kleine held, de patroontjes doorgestuurd en ik begon met volle moed aan een pakje.

Het is een prachtig project geworden… maar ook schokkend, dat het zo ieniemienie is.

Een maatje 40 werd geknipt – genaaid. En het is sooooo sweet.

Ik ben heel blij dat ik dit kan doen. Fier ook, dat ik iets kan bijdragen en dit klein mannetje niet alleen met een te grote pamper in een couveuse dient te liggen.

Ik gebruikte gouden knopjes – net omdat dit mannetje meer dan goud verdient om te schitteren.

Van de restjes maakte ik ook nog een mooi wikkeldekentje. Waarin hij in de zachte stof kan liggen.

Dit is zo bevredigend. Ik ben er zeker van! Voor al die kleine helden zet ik me voortaan in. Dit verdienen ze meer dan ooit en het is een prachtig handgebaar naar de ouders die nu in een rollercoaster zitten.

Deze kleine ukkepukjes zijn in mijn echte helden… De vzw heeft zijn naam dan ook helemaal niet slecht gekozen.

Dit pakketje is ondertussen richting deze held!

Willen jullie ook dergelijk initiatief steunen?  Of weten jullie iemand die jullie blij kunnen maken?  Klik dan zeker op het logo van de kleine held hiernaast. Of klik op de naam in dit artikel.

Fijne Woensdag,

maam-musketier-naam

Christmas is coming!

Het is weer die tijd van het jaar… kerst en nieuw…

Steeds kijken de kinderen uit naar een prachtige boom. Het versieren ervan, het decoreren van het huis, de haard die aan gaat… de voorafgaande activiteiten zorgen altijd voor wat rust.

De vakantieperiode zelf vind ik dan weer een van de minst rustgevende.

Toen deze week de sneeuw uit de lucht viel, bleek ik plots “werkloos wegens slecht weer”. Want als in de bouw het bedrijf stilvalt kan je wel even samen op de bureau werken maar niet de hele tijd.

Ik kon dan ook s middags even genieten van wat me-time. Tijd om drie Billies van zonen09 te maken. En wat voor een plaatjes. Stof leende zich perfect en ieder wou zijn exemplaar zo snel mogelijk. Ik heb in het verleden al wat Billies gemaakt en iedere keer weer, met een nieuw stofje zijn ze zooooo leuk. Dit blijft echt een topper van naaipatronen. (ik kan al bijna niet wachten, tot ik het gepaste stofje gevonden heb voor de Rocco van zonen 09 – dat net deze week uitkwam)

Drie verschillende Billies: de ronde hals – de V-hals en de raglan.

 

Voor strijken was geen tijd meer – want ze wilden ze onmiddellijk aan 😉

De raglan vind ik eigenlijk de mooiste geworden… Ik had er wat schrik voor, want met een zoon die eigenlijk al breedgeschouderd is door het vele zwemmen, dacht ik dat ze te breed zou overkomen.  Maar niets van dat vermoeden leek te kloppen.

En vandaag, wilden ze wonderwel allemaal op de foto. En dan wel nog samen 😉  (Jawel, soms lukt het wonderbaarlijk :))

En voor het eerst hadden ze er zo veel zin in, dat ze niet van ophouden wisten.

Ze bleven kletsen, lachen, moppen uithalen… het bleek echte broederschap.

Want samen op de foto en grappen uithalen met de mama dat bleek de band nog te versterken.

Mijn drie musketiers … wat ben ik dol op ze.

De foto’s bleken zo geslaagd dat ik er zelfs het kerstkaartje van kon maken.

Een hartverwarmende avond met broederliefde in overvloed… je kan maar dromen dat 2018 zo fantastisch warm verloopt als dat ik nu het gevoel had.

 

Fijne avond,

img_2956

Maak zelf eens een kledinghoes…

Een paar weken geleden kreeg ik de vraag of ik een gepersonaliseerde kledinghoes wou maken.

Tuurlijk! Geheel enthousiast antwoordde ik… zij het dat ik die nog nooit maakte, maar ik dacht… dat wordt een kolfje naar mijn hand…

Dacht ik, wel te verstaan… want het bleek een ellenlange zoektocht te worden naar de gepaste stof.

Blijkbaar was dat allemaal niet zo makkelijk… ik vond nergens een stof die degelijk van kwaliteit was, maar toch geen stukken van mensen koste…

Uiteindelijk gaf ik eerst mijn zoektocht op en kocht ik een gekleurde kledinghoes die ik dan kon pimpen…

Dacht ik… want toen bleken de hoes en het strijkijzer geen beste maatjes… integendeel…

Opnieuw zoeken dan maar… en als bij donderslag op een heldere hemel, vond ik ze nog wel ook.  Een site die een klinkende naam heeft, doch geheel onbekend voor mij had  gecoate katoen in de gewenste kleur! Perfect!  Ik bestelde bij Les tissus du chien vert en een weekje later kreeg ik het pakket binnen (iets minder qua levertijd dus, maar wel de moeite waard om eens te bekijken)

Het ineenzetten van een kledinghoes bleek gelukkig inderdaad niet zo heel erg moeilijk en in een avond logisch nadenken, meten en exact knippen, zat de kledinghoes ineen.

Het personaliseren kon eindelijk beginnen…  Voor mij toch wel een stapje verder in het leren werken met mijn scan’n Cut.
Eerst haalde ik wat uit de Brother Canvas en sjablonen lukten aardig van het net naar de scan’n cut.  Geen vuiltje aan de lucht.

Tot ik het logo van de gymclub wou toevoegen… Een zwart embleem dat in 1 stuk vervaardigt is, maar zo niet handig en duidelijk op flexfolie.  Ik wou het dus in twee kleuren op de hoes.  Maar hoe?  Gelukkig is er You Tube op zo’n moment die je op weg helpt en leert werken met Inkscape.

Na wat geprobeer van puntjes wegdoen en dupliceren, kwam ik uiteindelijk bij de perfecte splitsing van het logo.

En jawel, na een paar nachten nadenken hoe het moest, een paar grijze haren extra is dit ze geworden 🙂 en jawel ik vind ze prachtig…

Wat een simpele vraag was van een fantastisch meisje, werd voor mij ook een leerproces… en weet je wat? Ik vond het leuk… Dit vraagt om meer…

img_2956