When the poppies blow

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row,

That mark our place; and in the sky

The larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow,

Loved, and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

(Major John McCrae – 1915 Boezinge)

Vandaag exact 100 jaar geleden werd er in een trein in Frankrijk een verdrag van wapenstilstand ondertekend.

Ik weet niet hoe het komt, maar sinds mensenheugenis ben ik reeds enorm gefascineerd door de oorlogen.  De eerste en tweede.  Het is een blijven aangrijpende gebeurtenissen, die me niet koud laten.

Toen ik een eind geleden het boekje van Zabbez kocht, genaamd “bloemenpoppen haken” mocht deze Poppy er zeker niet aan ontbreken.  Deze Klaproos, lag al een tijdje klaar, maar ik zocht nog het perfecte moment om ze met jullie te delen, en dat is wel…vandaag.  De dag waarop alles herdacht wordt.

Om net tegen te gaan dat het nogmaals zou gebeuren.  En toch… gebeurt het nog overal ter wereld… Niet hier, maar in een ander continent, niet dichtbij maar eerder wat verder.  Nog steeds denk ik… hebben we dan helemaal niets geleerd uit het verleden?

Net daarom is het zo belangrijk om deze dag en alle andere dagen te herinneren en te hopen dat er toch enkelen zijn die geleerd hebben dat vechten niet de oplossing is, dat het oorlogvoeren niet hetgeen is wat problemen oplost.  Ook niet met de meest hardnekkige tegenstand.

Vooral ook naar de volgende generatie, waar mijn eigen kinderen, mijn musketiers bij zitten, hoop ik maar 1 ding… We proberen ze bewust te maken van hetgeen in het verleden en vandaag gebeurd en hopen dat zij wat meepikken en meedragen om de toekomst iets rooskleuriger te maken.  Een wereld zonder oorlogen en spanning.  Of is dat te euforisch en optimistisch?  Misschien…

En toch als ik mijn drie musketiers hier reeds bewust van kan maken, en jij die van jullie, dan misschien… zijn we toch reeds een kleine stap vooruit… niet?

Elk individu die we hiervan kunnen overtuigen (bewust maken), is toch reeds een stap vooruit, denk ik dan…

Laat ons hopen…

… dat dit nooit vergeten wordt…

Om bij stil te staan… circo Maximo (waar mijn broer deel van is) maakte ook deze ode. Beslist de moeite om naar te luisteren en kijken! https://youtu.be/d-YPjQRkskI

maam-musketier-naam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s